اين ماده نياز به تأليف جداگانه دارد . نسبت تعارض روايات كه اندك هم نيست به حضرت پيامبر و ائمه ( صلى الله عليه و عليهم ) مقبول نيست و لذا در غير موارد تقيه بايد به كذب يا سهو راوى نسبت داد و اين تعارض درهمه كتب حديثى همه مذاهب وجود دارد . اگر هدف از خلقت انسان عمل به دستورات دين پس از اعتقاد به خداوند ، بود بايد اولا احكام به طور كامل بيان مى شد و ثانيا راه سهو و دروغ در نقل سنت بسته مى شد تا جلو اين مشكلات گرفته مى شد . جوابهايى كه براى اين ايرادات گهگاهى داده شده كه نگارنده هم احتمالا شبيه آنها را در كتب ديگر خود داده ام و يا در جواب سوالات و يا در سخنرانيها گفته ام بايد آنها را مجرد احتمالات به حساب آورد . والله الهادى بالاتر اينكه پاره اى از مسايل اعتقادى در قرآن بيان نشده است ، مانند عينيت صفات با ذات پروردگار و غيره . مغلوب بودن پيشوايان دينى در مقابل دشمنان لجوج سياسى و فرهنگى خود ( يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ ) عامل مهم ديگر در مخفى ماندن احكام شرعى شد . عصمت فرشتگان وحى و حفظ وحى از شياطين و عصمت نبى در تلقى وحى كه از قرآن به دست مى آيد مفيد ولى براى ميلياردها ميليارد انسان متدين كافى نيست و بايد تكليف تا رسيدن به همه مكلفين تا آخر دنيا محفوظ مى ماند و احتمال كذب و اشتباه از بين مى رفت كه نرفت . موضوع اخير اينكه :